jak potoku górskiego kwiat
iskierka co się zawsze na nowo rodzi
ognia pełna po brzegi
delikatna i silna zarazem

wszystkim jest dla mnie
radości pełna
miłości żródło
piękna jak marzenie

co się spełniło...

dotykam jego
żyje
oddycha
kocha
...ciepło
jakbym je odnalazł
w dłoni twej
...dopiero
jakby poza tobą
...nie istniało

tylko myśl
kilka słów zaledwie
a w nich cały poemat
cały człowiek
jego być
jego kochać
cierpieć
marzyć
tęsknić
kilka słów
a w nich wszystko
duszą pisane
jakby z niej było
...i jest

kwiatami dni naszych są

więc kochajmy kwiaty...

w świecie tym bez nich

same szare kalendarze

zmiennością

i stałością

przedziwnie udekorowane

marzymy o nich

czasem przeklinamy

ale zawsze...

podziwiamy

a dla tych które kochamy

...jeśli kochamy

nauczmy się znaczenia

słowa zawsze

nauczmy się słuchać

nieważne jakie są dni

nauczmy się ciepła na zimne dni

wybija godzina
a na jej szczycie
słyszę uderzenie
jak gongu jęk przerwany

godzina czerwieni te minuty
co niewypowiedziane zostaje
na progu czasu
krzyk co ledwie szeptem

zdaje się szukać ujścia
to żródło ogarnia przestrzeń
między nami ...
godzina chwilą się staje

chwilą szaloną
bez brzegu
bez granic
łapie czas w dłonie

czas zatrzymał się
w nurcie jego
i tak trwamy
jakby to jednym byliśmy

bez reszty
bez granic
spełnieni do końca
w jego żywiole

Dziewczyna na łące zbierająca kwiaty
porankiem w słońca promieniu
wiatr porusza jej włosy jakby trwa dotykał ledwie
z lekki rumieńcem rześkości poranka

fregata co piersią dotyka fali
w sukni białej wiatrem podszytej
jakby płynęła po balowej sali
do muzyki tego wiatru

konie co z mgły wyszły poranka
białogrzywe jak fale
mgłą uskrzydlone jakby frunęły
jak polatujące białe motyle

obrazy poezją pisane
poezją co tworzy piękno
spójrz na jej strofy
i zamknij oczy

zaczaruj swój świat szary
kolorami tymi
niech stanie się łąką
falą i wiatrem co porusza struny

a gdyby tak...
nagle się obudzić
ze snu co tak piękny jest

gdyby tak sen ów
nagle snem się nie okazał
gdyby tak z marzeń można zbudować życie

zasadzić marzeń ogród w nim
i zbierać te cudne owoce
gdyby tak unieść się z tej szarości

spojrzeć z góry na życie
co przewija dzień za dniem
wcale nie kolorowym kalendarzem

gdyby tak spojrzeć na te szare kartki
coś zrozumieć nagle
że tak wcale nie musi być...

że to co widzisz takie jest bezbarwne
takie obce tobie jest
to pierwszy krok spójrz tam

gdzie powinien być sad
dlaczego zaniedbałeś go
dlaczego stare pędy liści już nie rodzą

dlaczego tak stało się ...
spójrz pomyśl
na życie swe

może warto coś zmienić w nim
choćby odrodzić marzenia swe
sprawić by nadały mu nowy sens.

wstają rankami
miłościami
wstają nam każdą przyjażnią
budzą się wiosnami

każdym nowym wierszem
wyspa szczęśliwą co ledwie odkrytą
poznanym człowiekiem
małymi szczęścia promykami

pięknem prostym odkrytym nagle
słońca nasze takie małe gwiazdki
małe cudowne galaktyki
wśród dni naszych pogodne zjawiska

tym co nocami stąpają
słońc życzę licznych
dni jasnych objawień
nauczcie się patrzeć na nie...

wystarczy czasem
zamknąć oczy
czasem tak trzeba
by dostrzegać je po prostu

za białymi drzwiami
odlatuje radość
człowiek przywdziewa
koronę cierniową

bierze swój krzyż
na wątłe ramiona
i tylko myśli
nie upaść wśród bliskich

a kiedy wątpi
plecami odwraca
łzy płyną po twarzy
miłością bliskich

i chociaż kapie
wenflonem nadzieja
konfesjonał ciała
drży o motyle